تصمیم را با وضعیت واقعی سفارش‌ها شروع کنید
برای هر فروشنده مشخص کنید کالا هنوز در تولید است، آماده ارسال داخلی است، در راه محل دریافت است یا دریافت شده است. تاریخ اعلام‌شده فروشنده را با دریافت واقعی یکی نگیرید. اگر بخشی از کالا رسیده و بخشی مانده، یک زمان مشخص برای تصمیم بعدی تعیین کنید و پیش از آن اجازه ارسال نهایی ندهید.
در حالت انتظار چه چیزهایی را مقایسه کنید؟
از تیم بخواهید شرایط نگهداری بار رسیده، مدت نگهداری بدون هزینه انبارداری و عملیات، زمان اعتبار پیشنهاد حمل و آخرین فرصت افزودن سفارش جدید را مشخص کند. بررسی کنید کالای رسیده تا چه زمانی برای کسب‌وکار شما قابل انتظار است. صرف جمع‌شدن همه خریدها در یک محموله، کاهش هزینه نهایی یا هماهنگی با تاریخ نیاز را تضمین نمی‌کند.
در حالت ارسال جداگانه چه هزینه‌ای تکرار می‌شود؟
دو پیشنهاد هم‌مبنا بخواهید: یک محموله پس از تکمیل همه سفارش‌ها، و دو محموله با فهرست بسته‌های جدا. هزینه احتمالی آماده‌سازی، بسته‌بندی، اسناد، جمع‌آوری، حداقل حمل و اقدامات مقصد را برای هر نوبت بپرسید. مسئولیت‌ها و نقطه تحویل باید در هر دو سناریو یکسان باشد. نرخ یک کیلو یا یک مترمکعب برای تصمیم کامل کافی نیست.
مثال آموزشی: یک سفارش ضروری و یک سفارش تکمیلی
فرض کنید سفارش A برای شروع کار لازم است و سفارش B موجودی تکمیلی شماست. در حالت انتظار، تاریخ نیاز A را با زمان احتمالی تکمیل B مقایسه کنید. در حالت ارسال جداگانه، بررسی کنید هر بخش به‌تنهایی از نظر بسته‌بندی، اسناد و پذیرش قابل ارسال است یا خیر. این مثال هزینه یا زمان مشخصی را فرض نمی‌کند؛ نتیجه باید از پیشنهاد همان سفارش به دست بیاید.
دستور نهایی ارسال را دقیق بنویسید
شناسه سفارش‌ها و بسته‌های مجاز به ارسال، موارد باقی‌مانده و نحوه برخورد با کالای تازه‌رسیده را بنویسید. برای هر نوبت فهرست بسته‌بندی نهایی، هزینه تأییدشده و مسئول دریافت مقصد را مشخص کنید. برای بررسی با PersiaCargo، همین فهرست را همراه تاریخ نیاز بفرستید و درخواست مقایسه انتظار و ارسال جداگانه کنید. تصمیم شفاهی مبهم را به مجوز ارسال همه موجودی تبدیل نکنید.
منتشرکننده: PersiaCargo · محتوای آموزشی